Κυβέρνηση μειοψηφίας

Πολλοί πολίτες έχουμε συνειδητοποιήσει πως ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή, για μια καλύτερη κοινωνία είναι διαρκής και καθημερινός (κινητοποιούμαστε). Σε αυτόν τον αγώνα δεν χωράει η βόλεψη, το ρουσφέτι και ο τομαρισμός. Από τον καθημερινό αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία μπορεί να πηγάσει η ελπίδα, ειδικά όταν το φως αργεί πιολύ να φανεί.

Κατάργηση της ατιμωρησίας των διαπλεκόμενων

Είμαστε μάλλον περισσότεροι εμείς που θέλουμε την κάθαρση κι αυτή θα γίνει όταν καταργηθεί η ατιμωρησία. Γι’ αυτό υπάρχει τρόπος, ο οποίος αυτή τη στιγμή εφαρμόζεται σχεδόν αποκλειστικά στους «αδύναμους», στους απλούς πολίτες. Σημείο αναφοράς είναι η ομολογία ενοχής όποιου δήλωσε πως: «μαζί τα φάγαμε».

Εδώ και καιρό τιμωρούμαστε οι πολίτες γιατί υποτίθεται πως τα φάγαμε μαζί τους κι εκείνοι που δήλωσαν πως τα έφαγαν μένουν ατιμώρητοι, ζουν πλουσιοπάροχα και αποτελούν το κακό παράδειγμα ενάντιο στην ηθική υπόσταση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι το αρνητικό παράδειγμα στα θεμέλια της κοινωνικής προόδου, την οποία θα έπρεπε να πρεσβεύει η πολιτεία.

Το κυνηγητό που κάνει η πολιτεία, παραβιάζοντας το Σύνταγμα, με ιδιαίτερη έμφαση σε όσους αντιστέκονται χωρίς ιδιοτέλεια στα συμφέροντα, χρειάζεται να γίνει σε όσους καταχρώνται την εξουσία, την οποία έχουν συχνά αποκτήσει με αθέμιτα μέσα: χειραγωγώντας και παραπλανώντας την κοινή γνώμη. Η λειτουργία της πολιτείας φέρεται να έχει εκτραπεί επειδή δεν εκφράζει τους πολίτες, δεν τους προστατεύει και τηρεί ανήθικη στάση στα πράγματα. Η πολιτεία, σε πολλές περιπτώσεις αδικεί και έμμεσα εκβιάζει τους πολίτες. Με αυτό τον τρόπο προσπαθεί υποτίθεται να ξεπεράσει το πρόβλημα της κρίσης που η ίδια προκάλεσε και γι’ αυτό επιφέρει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Να ανακληθούν τα καταστροφικά μέτρα

Συνηθίζεται όποιος είναι καλός στη δουλειά του είτε να συκοφαντείται είτε να οδηγείται εκτός επαγγέλματος γιατί επικρατεί το ρουσφέτι και λαμβάνονται διαδοχικά άδικα φορολογικά, ασφαλιστικά και λοιπά μέτρα. Ο λογαριασμός δεν βγαίνει θετικός κι αυτό συμβαίνει σε πάρα πολλά επαγγέλματα, όπως για παράδειγμα του δικηγόρου και του δημοσιογράφου. Μια τέτοια αντιοικονομική και αντικοινωνική πολιτική δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ. Τα ασταμάτητα «νέα μέτρα» είναι πλέον ολοφάνερο πως είναι καταστροφικά. Αν εξυπηρετούν κάποιον σκοπό είναι αυτόν της εκδίκησης σε όποιον αντιστέκεται και του διχασμού των πολιτών. Γι’ αυτό είναι αποτυχημένα και όλο και περισσότεροι πολίτες αγωνιζόμαστε για ν’ ανακληθούν.

Η παρούσα με αμφίβολη συνταγματικότητα διορισμένη κυβέρνηση (μειοψηφίας των πολιτών της Ελλάδας) είναι μια μικρή ομάδα πολιτικών που μεταξύ άλλων διαχειρίζεται τεράστια δάνεια και όλη την κινητή και ακίνητη δημόσια περιουσία. Οι συχνά παράνομες αποφάσεις (βλέπετε κλείσιμο δημόσιας τηλεόρασης, σχολείων, νοσοκομείων, οργανισμών) που παίρνει είναι αυτοκαταστροφικές. Η καταστροφική πορεία της μειοψηφικής κυβέρνησης όμως συμπαρασύρει την κοινωνία.

Η κοινωνία των ανθρώπων, προέκταση της οικογένειας είναι αυτοπροστατευτική και το βλέπουμε στα αναρίθμητα κινήματα πολιτών. Αυτά τα  κινήματα συνήθως συκοφαντούνται και διώκονται από την πολιτεία. Επίσης αυτά τα κινήματα επιχειρείται να χειραγωγηθούν από παρατάξεις και κόμματα. Η μάχη για ακόμη μια φορά είναι σαν του Δαυίδ με τον Γολιάθ.

Η παρούσα κυβέρνηση (συγκυβέρνηση) στηρίζεται σ’ έναν άδικο εκλογικό νόμο που δίνει δώρο (ρουσφέτι) 50 βουλευτές στο πρώτο κόμμα (το 1/6 των μελών του κοινοβουλίου) και στο 60% του εκλογικού σώματος, λόγω της αποχής. Τέλος είναι μια κυβέρνηση, η οποία έχει παραβιάσει την προγραμματική συμφωνία και τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. «Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.» (Ελλ. Σύνταγμα, άρθρο 120, § 3)

Αντί να περιμένουμε τα χειρότερα μπορούμε μάλλον να αγωνιστούμε για να προκαλέσουμε τα καλύτερα. Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στο άδικο και στο δίκαιο.

Τήρηση του άρθρου 120 από τα μέλη του κοινοβουλίου

Σχεδόν το σύνολο των μελών του κοινοβουλίου συμπεριφέρονται αλαζονικά και στην πράξη παρατηρούν την επίθεση που δέχεται η κοινωνία από τις αποφάσεις μιας κυβέρνησης μειοψηφίας. Παραβιάζεται συστηματικά το Σύνταγμα και ο κανονισμός της Βουλής. Ενώ τα μέλη του κοινοβουλίου το καταγγέλουν, συνεχίζουν να συμμετέχουν σε αυτό. Ερωτηματικά προκαλεί το γεγονός πως παρότι οι συνάδελφοί τους διαπράττουν κραυγαλέες παρανομίες εκείνοι παραμένουν στις θέσεις τους, σα να βρίσκονται σε επετηρίδα.

Επίθεση για Δικαιοσύνη

Το αίτημα των μελών του κοινοβουλίου που δεν συμφωνούν με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κ.λπ. μάλλον δεν θα έπρεπε να είναι εκλογές, αλλά ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Αντί να ζητούν από τους πολίτες να ξεσηκωθούν μάλλον θα έπρεπε οι ίδιοι να το κάνουν, όσο δεν το κάνουν παραμένουν υποτελείς και οι πολίτες δεν τους εμπιστευόμαστε.

Πώς να γίνει η κάθαρση της κλεπτοκρατίας; Πώς να σταματήσει η ατιμωρησία των κλεπτοκρατών; Απαντήσεις όπως «έτσι γίνεται από παλιά», «είναι πολλά τα λεφτά» κ.λπ. δείχνουν μάλλον την ηττοπάθεια όσων τις επικαλούνται. Η απαισιοδοξία συχνά πηγάζει από την αδυναμία αυτού που την εκφράζει να είναι συνεπής σε βασικές αξίες ή και από την μη συμμετοχή του στην κινητοποίηση για την απελευθέρωση από ένα χρέος που δεν είναι δικό του. Χρειάζονται πολλά κουράγια. Οι επιπτώσεις της καταστροφής που γίνεται στα θεμέλια της κοινωνίας και του περιβάλλοντος στην Ελλάδα σήμερα φτάνουν στο σημείο του μη αναστρέψιμου.

Όποιος δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα της ατιμωρησίας και της κοινωνικής αδικίας που ορθώνεται μπροστά του μάλλον το κάνει είτε γιατί φοβάται («άμα φοβάσαι σκάσε»*) είτε γιατί έχει παραμυθιαστεί πως είναι βολεμένος είτε γιατί μετέχει στο μεγάλο φαγοπότι είτε λόγω άγνοιας επειδή είναι θύμα παραπληροφόρησης.

Στους πολίτες πέφτει το φορτίο για να αποδείξουμε πως δεν είμαστε απλά νούμερα για ξεπούλημα: «Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια, Επίθεση» για την Ελευθερία, ανεξάρτητα από κόμματα και παρατάξεις. Τα επιτυχημένα κινήματα τις περισσότερες φορές έχουν μέλη που είναι απελευθερωμένα από τα κομματικά πλαίσια. Κινητοποιούμαστε για έναν σκοπό που είναι έξω από μας, εντάσσεται στους χώρους της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος. Αγωνιζόμαστε για τη διάσωση της αξιοπρέπειάς μας. Εμείς αλλάζουμε.

Στην παρούσα περίοδο για την Ελλάδα τα προβλήματα ξεκινούν από την ατιμωρησία των διαπλεκόμενων. Η ατιμωρησία έχει ως επακόλουθο το να να διαιωνίζεται μια κατάσταση που καθιστά τους πολίτες υποτελείς. Μάλλον τα κόμματα είναι υπαίτια για την όξυνση του προβλήματος που υπάρχει στη λειτουργία της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα και το οποίο έχει ως επακόλουθο την ατιμωρησία.

Το παραμύθι της διαπραγμάτευσης με αυτούς που έχουν εκφράσει με τον πιο πρόδηλο τρόπο τις διχαστικές και εκδικητικές τους προθέσεις όσο δεν τελειώνει τόσο θα συνεχίζεται το μαρτύριο της κοινωνίας των ανθρώπων στην Ελλάδα. Μόνη μας ελπίδα η διαρκής κινητοποίηση για την εφαρμογή της Δικαιοσύνης, χωρίς ηγέτες.

Χρίστος Καλλίτσης

* Από την παράσταση «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» των Σωτήρη Καλυβάτση και Στέλιου Κάτσαρη.

Σχετικά:

Η ώρα της κρίσης

ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΙΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

«ΚΡΙΣΗ»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s