Δημιουργική οργή

Η κοινωνία στην Ελλάδα σήμερα φαίνεται πως βρίσκεται σε εγρήγορση. Οι πολιτικοί, οι προβεβλημένοι τουλάχιστον, έχουν χάσει το κύρος τους. Τα μέλη της κυβέρνησης μοιάζουν με στελέχη των υπηρεσιών των δανειστών.

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ήταν κάτι σαν τις «πλατείες» ή σαν κάτι που δεν περιγράφεται και απλά ξεπερνάει τα κόμματα. Το δημοψήφισμα, μεταξύ άλλων, απέδειξε πως οι πολίτες ενδιαφερόμαστε για κάτι που μας επιτρέπει τη συμμετοχή και πως έχουμε αυτοπεποίθηση πως με τη συμμετοχή μπορούμε να πετύχουμε τουλάχιστον τα αυτονόητα. Η στάση της κυβέρνησης μετά το δημοψήφισμα απέδειξε πως τη λύση για μια δικαιότερη κοινωνία δεν μπορούν να την πετύχουν κομματάρχες και λοιποί επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι θεωρούν την κοινωνία τσιφλίκι τους. Οι πολίτες εδώ και κάποια χρόνια έχουμε ξεπεράσει το θέμα κόμμα, αριστερά – δεξιά και είμαστε ώριμοι πολιτικά, τουλάχιστον ωριμότεροι απ’ όσο φανταζόμαστε και φαντάζονται αυτοί που θέλουν να καθορίσουν τις τύχες μας.

Για ν’ απελευθερωθούμε από τα δεσμά του χρέους χρειάζεται διαρκής μάχη και συνεπής στάση. Ο εκβιαζόμενος δεν διαπραγματεύεται χωρίς όρια με τον εκβιαστή του αν θέλει ν’ απελευθερωθεί. Από το 2010 και μετά οι διαπραγματευτές των ελληνικών κυβερνήσεων έχασαν και αυτό μάλλον οφείλεται σε λόγους ιδιοτελείς. Είναι γλυκό το μέλι και φαίνεται πως αυτό κάνει πολλούς να λοξοδρομήσουν. Τα προβλήματα για την πλειονότητα των πολιτών πολλαπλασιάζονται, η πολιτεία χάνει από τα χέρια της τη διαχείρηση των δημόσιων πόρων. Ενώ υπάρχουν λύσεις, οι οποίες είναι σύμφωνες με το Ελληνικό Σύνταγμα, αυτές παρακάμπτονται και από κάθε προέλευσης πολιτικούς επεναλαμβάνεται η επιχειρηματολογία της ηττοπάθειας. Γιατί άραγε;

Μονόδρομοι δεν υπάρχουν, ο μόνος μονόδρομος είναι ο θάνατος. Υπάρχει ελπίδα όσο παλεύουμε για μια δίκαιη κοινωνία. Όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει και χρόνος για χάσιμο σε αυτή τη κατεύθυνση δεν υπάρχει. Τα λάθη συγχωρούνται, από τα λάθη μαθαίνουμε, τα λάθη πληρώνονται. Αυτή η κυβέρνηση θα λογοδοτήσει – «όποιος κοροϊδεύει τους γύρω του κοροϊδεύει τον εαυτό του» που λέω και στα παιδιά μου – όπως φυσικά και οι προηγούμενες, όχι γιατί το θέλω αλλά γιατί υπάρχουν κάποιοι νόμοι της φυσικής, όπως π.χ. ο νόμος της βαρύτητας που δεν παραβαίνονται.

Οι πολίτες ίσως έχουμε την ετοιμότητα, την οργή που μας έχει προκαλέσει η εξαπάτηση από την παρούσα κυβέρνηση να την μετατρέψουμε σε δημιουργία. Να νοιαστούμε επιτακτικά πλέον για το πως μπορούμε να απαιτήσουμε και να φτιάξουμε μια καλύτερη καθημερινότητα. Οι πολίτες να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας να διεκδικήσουμε με δίκαια μέσα μια δικαιότερη κοινωνία παρά τα εμπόδια.

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Χρίστος Καλλίτσης

Advertisements

23% ΦΠΑ

Πώς ταιριάζει η ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα, λόγω των μνημονίων που υπογράφηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, με το γεγονός πως μεταξύ των μέτρων που ψηφίζονται τις τελευταίες μέρες από την ελληνική βουλή είναι η αύξηση του κόστους ειδών πρώτης ανάγκης (κρέας, ψωμί, μακαρόνια, τυρί, καυσόξυλα …) έως και 15%. Γνωρίζετε τη δουλειά που προϋποθέτει το να ζεστάνεις το σπίτι σου με καυσόξυλα;

kastania-2015 copy Ας δούμε οι πολίτες τι μπορούμε να κάνουμε έξω από παρατάξεις και κόμματα, ας νοιαστούμε τον περίγυρό μας, για παράδειγμα να μην παραβιάζουμε με οχήματα τα πεζοδρόμια των πόλεων, ένα τόσο απλό πράγμα που όμως μπορεί να βελτιώσει την καθημερινότητά μας. Ας σκεφτεί ο καθένας πως μπορεί χωρίς χρήματα να κάνει κάτι καλό για το κοινωνικό σύνολο. Μάλλον όσο παίρνουμε στα σοβαρά τους ερμαφρόδιτους πολιτικούς τόσο πιο κοντά στην παρακμή θα βρισκόμαστε.

Χρίστος Καλλίτσης

Σημείωση: Μήπως στα προαπαιτούμενα που ψήφισε η ελληνική βουλή (15-7-2015)  για να δανειστεί χρήματα που θα τη βοηθήσουν ν’ αναπτύξει την ελληνική οικονομία είναι ο ΦΠΑ 23% για τα καυσόξυλα; 

Το πρώτο βήμα έγινε

«και ως προς το όνομα καλείται, Δημοκρατία επειδή η εξουσία δεν είναι στα χέρια των λίγων, αλλά των πολλών». Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, Επιτάφιος του Περικλή (2.37)

Ζούμε μια νέα κατοχή. Ίσως οι κατακτητές μας να είναι πάλι οι Γερμανοί αυτή τη φορά είναι κρυμμένοι πίσω από το ευρώ. Όπως επί κατοχής ένας νεκρός Γερμανός από αντισστασιακούς είχε ως αντίδραση από τους Γερμανούς το κάψιμο ενός χωριού, στην παρούσα κατοχή το ότι τολμήσαμε να πούμε ως λαός ΟΧΙ στη συμφωνία που πρότειναν οι ευρωδιαχειριστές είχε ως αντίποινα ακόμη πιο σκληρά μέτρα και αιματηρό έλεγχο της ελληνικής οικονομίας και της λειτουργίας της πολιτείας.

Πώς να ένοιωθαν οι πρόγονοί μας όταν επί γερμανικής κατοχής τους εκτελούσαν, πέθαιναν από την πείνα, τους κατέκλεψαν τις σοδειές και διάφορες αρχαιότητες και τους εξανάγκασαν σε δάνειο, το οποίο ποτέ δεν μας αποπλήρωσαν;

Η παρούσα κυβέρνηση δεν μπόρεσε να διαχειριστεί με επάρκεια το ΟΧΙ των Ελλήνων πολιτών και αυτό ίσως φάνηκε από το πρώτο πρωϊνό μετά τη μεγάλη νίκη του δημοψηφίσματος με την αποπομπή του υπουργού οικονομικών, ο οποίος ήταν ουσιαστικά ο στρατηγός της μέχρι τότε πορείας των διαπραγματεύσεων. Σε μια μάχη όπως του Δαβίδ με το Γολιάθ μια τέτοια υποχώρηση μπορεί να αποβεί ολέθρια.

Τώρα είμαστε στη φάση που βαφτίζεται το κρέας ψάρι, στην ώρα της κωλοτούμπας εκείνων που μέχρι τώρα αρνούνταν και αντιδρούσαν στα σφαγιαστικά μέτρα, τώρα τα αποδέχονται ως μη ικανοί να κάνουν κάτι άλλο. Είναι η ώρα να χωνέψουμε την ήττα του πολιτικού συστήματος που δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι για την άμεση ανακούφιση του πολίτη.

Σκληρότερα μέτρα που σημαίνουν χειρότεροι μισθοί, ακριβότερα είδη πρώτης ανάγκης, περισσότεροι φόροι … για πολίτες που δεν έχουν να πληρώσουν. Το επακόλουθο είναι εξαθλίωση, αρρώστιες, υποταγή. Εμείς θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε.

Μοιάζει σαν μια μαφία να διοικεί την ευρωπαϊκή οικονομία. Η αντίσταση ενάντια στη διαπλοκή είναι ο δρόμος, είναι όμως πολύ δύσκολος όχι όμως αδιάβατος. Το γεγονός πως το 61,3% των πολιτών παρά την τρομοκρατία που του ασκείται δηλώνει ΟΧΙ στην υποταγή είναι το μεγάλο μας πλεονέκτημα. Όχι στη διαπλοκή και στους ιδιοτελείς πολιτικούς. Πρέπει επιτέλους να πληρώσουν την «κρίση» αυτοί που την προκάλεσαν και που επωφελούνται από αυτή.

Κερδισμένοι ίσως είμαστε γιατί το ελληνικό θέμα πήρε διεθνείς διαστάσεις αλλά πιο πολύ γιατί οι πολίτες της Ευρώπης έμαθαν πως λειτουργεί και διοικείται η ευρωπαϊκή οικονομία και δημοκρατία: με κλειστές πόρτες, εκβιαστικά, αυταρχικά και εκδικητικά. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας.

Καλοκαίρι 2015

Χρειάζεται να συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε ώστε να λήξει αυτή η καλά καμουφλαρισμένη κατοχή με τον μανδύα της «ελεύθερης οικονομίας». Χρειάζεται ν’ αγωνιζόμαστε για να λήξει η κατοχή από τους εγχώριους και διεθνείς ολιγάρχες, οι οποίοι κέρδισαν και συνεχίζουν να κερδίζουν σε βάρος των πολιτών. Πρέπει επιτέλους να διαγραφεί από τη συλλογική συνείδηση το «μαζί τα φάγαμε». Ίσως χρειαστεί να πληρώσει το μερίδιο που του αναλογεί αυτός που το διατύπωσε.

Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους) στο πρώτο της πόρισμα τον Ιούνιο του 2015 διαπίστωσε πως το χρέος είναι παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο και μη βιώσιμο. Επομένως υπάρχουν πλέον τα τεκμήρια πως μας σέρνουν άδικα.

Πόσο δίκαιοι είμαστε με τους γύρω μας; Ας αφήσουμε τους έξω κι ας δούμε αυτό που έχουμε δίπλα μας. Το πρώτο βήμα έγινε. Μια μάχη χάθηκε αλλά όχι ο πόλεμος. Υπάρχεις, πάλεψέ το.

Χρίστος Καλλίτσης

 

Μεγάλη πρόοδος στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη

Συνέντευξη με τη καθηγήτρια Ελένη Ευσταθίου

Η καθηγήτρια Ελένη Ευσταθίου, Νοέμβριος 2014

Η καθηγήτρια Ελένη Ευσταθίου, Νοέμβριος 2014

Η Ελένη Ευσταθίου, είναι παθολόγος – ογκολόγος, πανεπιστημιακός γιατρός, στο πανεπιστήμιο του Τέξας, στο MD Anderson και στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολείται με τον ουρογεννητικό καρκίνο και ιδιαίτερα με τον καρκίνο του προστάτη.

Ποιά πρόοδο βλέπετε στην επιστήμη στον τομέα της φαρμακευτικής αντιμετώπισης του καρκίνου του προστάτη και των μεταστάσεών του τα τελευταία 20 χρόνια;

Τα τελευταία 20 χρόνια στο χώρο του καρκίνου του προστάτη έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα. Όχι τόσο πολύ στο θέμα της φαρμακευτικής αντιμετώπισης, όπου έχουμε θεαματικές αλλαγές, αλλά επειδή στην ερώτησή σας αναφερθήκατε στα 20 χρόνια, έχει αλλάξει ακόμη και το πως διαχειριζόμαστε τη νόσο. Έχουμε καταφέρει σχεδόν να διπλασιάσουμε την επιβίωση σε ανθρώπους με προχωρημένο καρκίνο προστάτη χάρη στη μεγαλύτερη γνώση του πως να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας οι ειδικότητες. Αυτό έγινε τα τελευταία 15 – 20 χρόνια. Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε και 5 καινούρια φάρμακα στη θεραπευτική του καρκίνου του προστάτη. Τα τελευταία χρόνια επίσης έχει μπει στη θεραπευτική της αρχικής κακοήθειας του προστάτη πέρα από το ανοιχτό χειρουργείο και η ρομποτική χειρουργική που έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην ποιότητα και βέβαια έχουμε αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για μια ετερογενή κακοήθεια που δεν είναι: «όλοι πρέπει να παίρνουν την ίδια», πρέπει να εξατομικεύεται για τον κάθε ασθενή χωριστά. Και αυτό είναι που αυτή τη στιγμή κυνηγάμε στο χώρο μας και θα το πω αγγλικά λέγεται precision therapy development. Είναι η ανάπτυξη της θεραπείας ακριβείας ή όπως θέλουμε να τη λέμε στα ελληνικά πιο πολύ, η εξατομικευμένη θεραπεία. Νομίζω στα επόμενα 5 χρόνια θα έχουμε καταφέρει να φτάσουμε πάρα πολύ κοντά σε αυτό το στόχο.

Όσον αφορά στο νέο φάρμακο dovinitib κατά πόσο είναι δυνατή η χρήση του για τη θεραπεία ασθενών που ο καρκίνος του προστάτη έχει κάνει μετάσταση στα οστά, στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο;

Το dovinitib είναι ένα καινούριο φαρμακευτικό σκεύασμα, το οποίο ακόμα είναι καθαρά ερευνητικό για τις κακοήθειες του προστάτη. Δεν έχει αποδειχτεί ότι έχει κάποιο όφελος. Αντίθετα φάρμακα όπως η οξική αμπερατερόνη, η ενζαλουταμίδη, το Alpharadin, το sipeleucel-T είναι φάρμακα με αποδεδειγμένη θετική επίπτωση στον καρκίνο του προστάτη. Για το dovinitib θα ξέρουμε σε 3-4 χρόνια. Προς το παρόν έχουμε κάποια πρώτα δείγματα ότι έχει επίπτωση θετική και μπορεί και βοηθάει πάρα πολύ όταν η νόσος είναι οστική αλλά δεν έχουμε καμία απόδειξη αποτελεσματικότητας που να μας δημιουργεί τη δυνατότητα να ζητήσουμε έγκριση για κυκλοφορία του φαρμάκου με την ένδειξη της θεραπείας του καρκίνου του προστάτη, είναι πάρα πολύ νωρίς. Οι ασθενείς μπορούν να το λάβουν στα πλαίσια κλινικών μελετών και μόνο.

Ποιά είναι η αποτελεσματικότητα της χρήσης της αμπιρατερόνης συμπληρωματικά στην ορμονοθεραπεία για την αντιμετώπιση του καρκίνου του προστάτη με μεταστάσεις;

Η οξική αμπιρατερόνη είναι ένα φάρμακο, το οποίο αρχίσαμε να το μελετάμε πριν περίπου 7 χρόνια. Το έδωσα σε ασθενείς το 2007 που είχαν λάβει και χημειοθεραπείες και αρκετές σειρές ορμονικής θεραπείας με εξαιρετικά εντυπωσιακά αποτελέσματα. Άνθρωποι, οι οποίοι στην ουσία ήρθαν σε αναπηρική καρέκλα, σηκώθηκαν μέσα σε 15 – 20 μέρες, γύρισαν στις δουλειές τους. Όταν ήταν πιο μεγάλοι άνθρωποι, έκαναν τις ασχολίες που ήθελαν στη ζωή τους. Δηλαδή έφερε μια ποιότητα ζωής, την οποία την είδαμε πάρα πολύ γρήγορα. Στη συνέχεια κάναμε όλες αυτές τις μελέτες που ανέφερα και πριν, οι οποίες πρέπει να γίνουν για τα νέα φάρμακα και απέδειξαν ότι όχι μόνο ωφελεί στην ποιότητα ζωής, αλλά επιμηκύνει και τη ζωή που είναι πάντα ένα ζητούμενο. Οπότε ένα φάρμακο σαν την οξική αμπερατερόνη ήταν το πρώτο που μας αποκάλυψε ότι ο καρκίνος του προστάτη μπορεί να γίνεται ανθεκτικός στον αρχικό ορμονικό χειρισμό αλλά δεν γίνεται ποτέ ανεξάρτητος από τον ανδρογονικό αποκλεισμό ή μάλλον γίνεται σπανιότερα απ’ ότι νομίζαμε αρχικά και μας έμαθε ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε τις νέες ορμόνες καλύτερα. Η οξική αμπιρατερόνη καταφέρνει να σταματήσει την παραμονή ανδρογόνων, όχι μόνο από τους όρχεις και από τα επινεφρίδια αλλά και από τα ίδια τα καρκινικά κύτταρα. Φάνηκε ότι σε όλα τα στάδια της προχωρημένης νόσου έχει όφελος και στην επιβίωση αλλά και στην ποιότητα ζωής, καθυστερεί την έναρξη της χημειοθεραπείας. Αυτή τη στιγμή διερευνούμε την αποτελεσματικότητα της οξικής αμπιρατερόνης σε νωρίτερα στάδια της νόσου, πριν γίνει μεταστατική και περιμένουμε ότι θα έχουμε πολύ καλά αποτελέσματα και εκεί. Παράλληλα, βέβαια πρέπει να αναφέρουμε ότι στον ίδιο χρόνο είχαμε τη δυνατότητα να δούμε ότι και άλλα ορμονικά σκευάσματα όπως η ενζαλουταμίδη είχαν αντίστοιχη αποτελεσματικότητα. Τα σκευάσματα μπορεί να φαίνονται ανταγωνιστικά, τρόπον τινά, αλλά για εμάς τους ερευνητές όταν δύο φάρμακα με παρόμοιο μηχανισμό έχουν και τα δύο θετικά αποτελέσματα φεύγει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι μπορεί να ήταν τυχαίο το εύρημα. Έχουμε παράλληλα φάρμακα να μας δίνουν εξίσου καλά αποτελέσματα και νομίζω ότι αυτό για οποιοδήποτε επιστήμονα είναι η καλύτερη απόδειξη της αποτελεσματικότητάς τους.

Συνέντευξη: Χρίστος Καλλίτσης

Τα νήπια πληρώνουν την ανεπάρκεια του υπουργείου Παιδείας και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας

Το νηπιαγωγείο είναι πλέον υποχρεωτικό για τα νήπια. Ωστόσο, η πολιτεία  που είναι υποχρεωμένη βάσει του Συντάγματος να παρέχει δημόσια δωρεάν παιδεία, δεν δίνει την ευκαιρία σε όλα τα νήπια να μπορούν να πάνε στο νηπιαγωγείο. Δεν παρέχει για όλες τις μέρες της βδομάδας μέσο μετακίνησης από το νηπιαγωγείο στα σπίτια των νηπίων. Έτσι τα νήπια οικισμού του νομού Πιερίας μπορούν να παρακολουθούν το νηπιαγωγείο 2 από τις 5 μέρες της βδομάδας, οπότε και υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησής τους με λεωφορείο.

Οι νηπιαγωγοί προτείνουν στους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους με λωφορείο που φεύγει συνήθως 45 λεπτά μετά τη λήξη του κλασικού τμήματος. Απαιτούν όμως από τους γονείς να υπογράψουν δήλωση πως γι’ αυτό το διάστημα, που τα παιδιά παραμένουν στο νηπιαγωγείο, την ευθύνη των παιδιών την έχουν οι γονείς, παρότι είναι απόντες! Παράλογη και μάλλον παράνομη απαίτηση, η οποία φανερώνει πόσο καταπιεστικό είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς. Φανερώνει πως το ζήτημα πιθανότατα δεν είναι τα χρήματα αλλά το να επιβλήθεί το εκπαιδευτικό σύστημα σε μαθητές και γονείς. Δείχνει πως η πολιτεία θέλει να μετακυλήσει κι άλλες ευθύνες και δαπάνες που αφορούν τη βασική εκπαίδευση στους γονείς των νηπίων. Αποκαλύπτει το πώς η πολιτεία προσπαθεί μέσω της παιδείας να υποτάξει τους πολίτες, να τους οδηγήσει σε αντιφάσεις και να τους έχει εξαρτημένους για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους.

Το συγκεκριμένο νηπιαγωγείο υπολειτουργεί εδώ και 35 μέρες μαθήματος και σίγουρα δεν φταίνε τα νήπια γι’ αυτό. Πιθανότατα δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Κάθε γονιός μπορεί και μάλλον πρέπει να ζητήσει αποζημίωση για τη ζημία που του προκαλούν (33 ημέρες προς €13,00/ημέρα= €429,00). Η αποζημίωση περιλαμβάνει i) δαπάνες βενζίνης και συντήρησης ιδιωτικής χρήσης οχήματος προς €3,00/ημέρα και ii) αποζημίωση για τη λοιπή υλική και ηθική βλάβη προς €10,00/ημέρα.

Σε παρατυπίες που αφορούν στη λειτουργία της εκπαίδευσης ο κάθε γονιός έχει πιθανότατα την υποχρεώση να σταθεί και να απαιτήσει το δίκιο του, έτσι κάτι θ’ αλλάξει και μάλιστα στο χώρο της παιδείας των νηπίων. Φυσικά το εγχείρημα δεν είναι εύκολο όπως άλλωστε και τα περισσότερα πράγματα που αξίζουν στη ζωή.

Χρίστος Καλλίτσης

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΔΙΚΟΙ ΦΟΡΟΙ

Καταχρεωμένοι στην εφορία για έσοδα, τα οποία δεν έχουμε, για δουλειά την οποία δεν κάναμε, για ιδιοκτησίες, οι οποίες είναι υπερκοστολογημένες. Κι αυτό για 5η συνεχόμενη χρονιά κι ενώ οι φοροί αυξάνονται συστηματικά και οι κοινωνικές παροχές περιορίζονται ασφυκτικά.

Είναι διαπιστωμένο πως οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, το Νοέμβριο του 2014, είναι τουλάχιστον διπλάσιες από τις πραγματικές. Είναι διαπιστωμένο πως ακόμη και με τόσο χαμηλές τιμές τα ακίνητα πωλούνται πολύ δύσκολα. Είναι διαπιστωμένο πως δεν υπάρχουν δουλειές και όπου υπάρχουν είναι με πολύ χαμηλότερα έσοδα, απ’ ότι ήταν πριν από μια πενταετία.

Η πολιτεία μας ζητάει να της δώσουμε χρήματα (χιλιάδες ευρώ) χωρίς να πιστοποιείται από πουθενά ότι εμείς έχουμε αυτά τα χρήματα. Μας ζητάει να ξεπουλήσουμε ότι έχουμε ή αλλιώς μας δημεύει τα περιουσιακά μας στοιχεία. Μας παραμυθιάζει με προτάσεις διακανονισμών, του τύπου 100 δόσεις, ενώ στην ουσία οι φόροι που μας επιβάλλει είναι αντισυνταγματικοί. Έμμεσα η πολιτεία μας απαγορεύει το να είμαστε ιδιοκτήτες του σπιτιού που μένουμε, δηλαδή μας πετάει στο δρόμο.

Αυτή η πολιτεία που καταστρέφει τους πολίτες της πρέπει μάλλον ν’ αντικατασταθεί και ν’ απολογηθεί. Πρέπει οι υπαίτιοι των δεινών των πολιτών να τιμωρηθούν, να επιστρέψουν τα κλεμμένα, τα οποία είναι επίσης διαπιστωμένα. Μόνο έτσι κάτι μπορεί στη συνέχεια ν’ αλλάξει, διαφορετικά και οι επόμενοι θα είναι αντιμέτωποι με την πρόκληση να συνεχίσουν το πλιάτσικο.

Πρέπει οι πολίτες να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση και να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να συμμετέχουμε κι όχι να ψάχνουμε αντιπροσώπους να μας εκπροσωπήσουν. Να συνηδειτοποιήσουμε πως η πολιτεία είμαστε εμείς και πρέπει να νοιαζόμαστε διαρκώς για την καλή λειτουργία της. Η αποστολή της πολιτείας είναι η ευημερία των πολιτών, όταν αυτό δεν γίνεται τότε οι διαχειριστές της λειτουργίας της παρανομούν και είναι παράνομες οι απαιτήσεις τους.

Χρίστος Καλλίτσης

Να αντισταθούμε στο άδικο της καθημερινότητας

Οι εκπρόσωποί μας στην πολιτεία δεν φαίνονται να μας εκπροσωπούν με σκοπό την ικανοποίηση των συμφερόντων των πολιτών, μάλλον το αντίθετο κάνουν.

Κυκλοφορεί ευρύτερα το συμπέρασμα πως τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε για να φτιάξουμε την κοινωνία μας και κατά συνέπεια την ζωή μας καλύτερη. Ακούς συχνά να σου λένε: «Οι “μεγάλοι” έχουν κάνει τα σχέδια τους, χωρίς να μας υπολογίσουν κι εμείς απλά είμαστε τα πιόνια των προθέσεών τους». Από την άλλη ακούς «ζωή χωρίς αγώνα είναι ζωή χαμένη». Κάπου στη μέση ας σταθούμε.

Τον κόσμο δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε αλλά μπορούμε ν’ αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Εξάλλου όσοι έχουμε ερωτευτεί κι έχουμε αγαπήσει στη ζωή μας πιθανότατα το έχουμε κάνει.

Διαβάζοντας κάποιος, σε έγκυρο ρεπορτάζ ελληνικό ή διεθνές, για τον τρόπο που ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία, το 2014 στην Ελλάδα, μπορεί να υποθέσει πως οι διαχειριστές της απλά δεν προασπίζονται το δημόσιο συμφέρον. Πουλιέται σε τιμή 2 και 3 φορές χαμηλότερη της πραγματικής της αξίας και οι αγοραστές είναι συνήθως εταιρείες που έχουν σε βάρος τους καταδικαστικές αποφάσεις για απάτες. Αυτό από την πλευρά των κρατικών αξιωματούχων είναι παράβαση καθήκοντος και τιμωρείται. Όταν μάλιστα γίνεται κατά σύστημα η ποινή πρέπει να είναι αρκετά αυστηρή.

Η πολιτεία έφτασε στο σημείο να είναι καταχρεωμένη για ενέργειες που έχουν ελάχιστη σχέση με το κοινό όφελος. Η υπερχρέωση της πολιτείας φέρεται να έγινε καθότι οι εκπρόσωποι της πολιτείας ενέργησαν και πιθανότατα συνεχίζουν να ενεργούν σαν πλασιέδες των βιομηχανιών όπλων, των τραπεζών, των μεγαλοεργολάβων και γενικότερα των ολιγαρχών. Επομένως το καθεστώς στην Ελλάδα σήμερα έχει πολλά κοινά σημεία με τα τυραννικά καθεστώτα, όπου πολίτες δεν υπάρχουν παρά ως υποταγμένοι άνθρωποι.

Ευτυχώς όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Υπάρχουμε άνθρωποι που αγωνιζόμαστε και πετυχαίνουμε κοινωνικές νίκες μικρές ίσως αλλά δυνατές. Τα πράγματα είναι δύσκολα, όμως κάθετι που έχει αξία κατακτιέται δύσκολα. Οι μάχες είναι σαν του Δαυίδ με τον Γολιάθ.

Πόσο άδικο είναι το γεγονός πως στα πεζοδρόμια του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, τα οποία μάλιστα τα χρυσοπληρώνουμε οι πολίτες της Θεσσαλονίκης, συμβαδίζουμε οι πεζοί με τις μοτοσικλέτες; Μήπως είναι δείγμα του φασισμού στην καθημερινότητα, η επιβολή της μοτοσικλέτας στο πεζοδρόμιο; Μήπως κάτι μπορεί ο καθένας μας να κάνει για να σταματήσει αυτή η αδικία που υποβαθμίζει καίρια την ποιότητα ζωής μας και πλήττει την ψυχική και σωματική μας υγεία;

Όσο εμείς δεν διαμαρτυρόμαστε για τα πράγματα που μας ζημιώνουν τόσο αυτά θα παραμένουν και πιθανότατα θα αυξάνονται. Όσο απαιτούμε μια δίκαιη κοινωνία, με το λόγο και τα έργα μας, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να την πλησιάσουμε. Μπορούμε διαρκώς ν’ απαιτούμε ώστε να εφαρμόζονται τ’ αυτονόητα.

«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία η χούντα δεν τέλειωσε το ’73»*.

Χρίστος Καλλίτσης

*Σύνθημα σε διαδηλώσεις σε πόλεις της Ελλάδας κατά την τελευταία τετραετία.